Tyr (8 jaar) en Sam (schuilnaam, 5 jaar), zijn speelbroers. Ze spelen, ravotten, stoeien, babbelen, … zoals echte broers.
Alleen zijn ze niet elke dag samen, maar 1 weekend op 2. Mama Gilly, papa Joost, zoon Tyr hadden nog wat plek vrij in hun huis en in hun hart en daarom nemen ze tijdens het weekend de zorg voor Sam even over.
Zo heeft zijn familie wat tijd vrij en kunnen ze hun batterijen opladen. Pleegzorg is hier voor iedereen de beste oplossing.
Van droom naar infosessie
Gilly werkt zelf in de zorgsector en ziet elke dag dat niet alle kinderen in een ideale situatie opgroeien.
“Voor mij is Pleegzorg een evidente keuze. Het vraagt wel wat engagement, maar je kan zoveel betekenen voor een kind.
Uiteraard zijn we niet over 1 nacht ijs gegaan, want Pleegzorg heeft niet alleen een impact op ons leven, maar ook een beetje op dat van familie en vrienden.
Daarom hebben we iedereen ook betrokken in ons traject. Zelfs Tyr, die bij de start van het traject nog maar 2 jaar was, hebben we op kindermaat betrokken.
Zelf was ik al langer overtuigd, maar na een infosessie door Pleegzorg en de mogelijkheid om ook aan weekendopvang te doen, was Joost ook helemaal gewonnen voor het idee.
We hadden nog veel liefde te geven en hadden nog een kamer vrij (lacht). Weekendopvang paste ook in ons toch wel drukke gezinsleven. Maar voor mij was het allerbelangrijkste dat er een goede klik was tussen onze zoon Tyr en ons pleegkind. Voor die match zorgt Pleegzorg. Na een screeningstraject, kwam de melding dat ze ons wilden laten kennismaken met een gezin. Spannend!”
Van kennismaking naar speelbroer
“Die eerste ontmoetingen waren nog een beetje onwennig, Sam was pas 2 jaar. Ook voor zijn familie was het een stap in het onbekende, maar er was meteen veel wederzijds vertrouwen. En dat voelde Sam ook, want bij elk bezoek ontdooide hij een beetje meer. Zo mooi om te zien. En uiteindelijk doe je het daar ook voor. Ok, in het begin was het ook wat zoeken en ging het met vallen en opstaan, maar dat is soms ook het geval met je eigen kind. Tyr was trouwens heel blij met zijn speelbroer. Ook de kindjes van zijn klas weten ondertussen wie Sam is en kennen ons verhaal omdat we het in de klas zijn komen uitleggen. Want er is wel wat onwetendheid over Pleegzorg. En Tyr zelf weet heel goed wat en hoe. Hij kijkt uit naar de weekends met ons 4, maar geniet ook nog graag van onze exclusieve aandacht. Door de jaren heen heb ik trouwens bij Tyr ook een evolutie gezien. Als Sam er is, is hij heel zorgzaam. Hij leerde delen, samen spelen, aandacht delen, flexibel zijn, … En ook wij als ouders leren nog altijd bij. Ik sta regelmatig stil bij de opvoeding die ik geef of leer door Sam dat sommige dingen anders kunnen. Sam en Tyr zijn eigenlijk 2 handen op 1 buik. Toch vinden we het erg belangrijk dat ze soms ook dingen apart doen, dat Sam een eigen kamer heeft om zich eens terug te trekken, … Voor de kinderen is er ook duidelijkheid en structuur over de weekendopvang."
Van speelbroer naar vriend voor altijd
“Sam is er altijd een beetje bij. Door de week krijg ik soms een foto van bijvoorbeeld zijn carnavalskostuum. Hij is daar dan fier op en vraagt zijn familie om een foto te sturen.
Omgekeerd koopt hij soms ook een cadeautje voor zijn familie als hij met ons op uitstap is. Het is fijn dat er zo een leuk contact is en dat we zijn kleine verdrietjes en grote gelukjes kennen. Maar alleen zo kan iedereen Sam centraal stellen. Want alles wat wij, zijn familie en Pleegzorg doen, doen we voor hem. Zodat hij kan groeien en bloeien, bijleren en een groot netwerk heeft van mensen die hem heel graag zien en waar hij altijd bij terecht kan. Ik hoop trouwens dat we Sam nog heel lang mogen opvangen en dat ik nog heel lang een goede vriendin voor hem kan zijn.
Hij hoort gewoon bij ons, telt mee in kleine en grote dingen. Voor mij is het vanzelfsprekend dat wij ook zijn verjaardag vieren, hem naar hobby’s brengen, naar zijn schoolfeest gaan, … En het is fijn dat onze familie en vrienden daar ook zo over denken en hem ook in hun hart hebben gesloten. En neen, ik vind niet dat ik iets speciaals doe en vind het soms vreemd dat mensen ons bewonderen (lacht). Want uiteindelijk is het voor ons zoiets gewoons: iemand helpen door er gewoon te zijn en te doen wat je kan. “
